خالق عشقم

به راستی انسان رودی است آلوده

محبوب عزيز من : هميشه هراس داشتم عشق من چون سپيده صبحگاهی زودگذر باشد ميترسم دوران تابندگی محبت تو نتواند از ميان ابرهای تيره و تار بگذرد و روان مرا روشن سازد و در عين وحشت ميفهمم که هر کس دوبار در زندگی ميميرد يکبار ان وقتی که ميترسد معشوق خود را از دست بدهد و ديگر بار ان وقتی که است که زندگی را برای هميشه وداع کندبرای عشق زندگيمjoh
نوشته شده در ۱۳۸۳/٢/٢٥ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ توسط لیلا نظرات ()


Design By : golibago